Nowa „Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych” i nowe regulacje na temat podróży służbowych


1 lipca 2018 r. weszła w życie nowa „Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych”, która wdrożyła do polskiego prawa postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/2302/UE z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych. Stało się tak przede wszystkim dlatego, że dotychczasowa Ustawa nie regulowała wszystkich kwestii na dynamicznie rozwijającym się rynku turystycznym (np. zwiększająca się liczba kanałów sprzedaży), a także by maksymalnie zwiększyć bezpieczeństwo finansowe podróżnych. Ustawa wprowadza wiele nowych pojęć i regulacji, które odnoszą się do usług wykorzystywanych w ramach podróży służbowych oraz organizacji wyjazdów motywacyjnych i integracyjnych.  


Podróże służbowe w nowej Ustawie

Podróże służbowe są właściwie wyłączone spod regulacji Ustawy. Aby tak było, musi jednak być spełnionych kilka warunków. We wstępie Ustawy czytamy:

Art. 3 pkt.2 Ustawy nie stosuje się do:

„imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych nabywanych na podstawie umowy generalnej o organizowanie podróży służbowych zawieranej między przedsiębiorcą turystycznym a przedsiębiorcą w rozumieniu art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132) albo podmiotem prowadzącym działalność odpłatną”.

Zgodnie z powyższym współpraca pomiędzy firmą (przedsiębiorcą) a biurem zajmującym się organizacją podróży służbowych musi być uregulowana umową generalną. Problemem jest to, że Ustawa nie określa w żaden sposób, jakie elementy powinny charakteryzować taką „umowę generalną”. Przyjmuje się, że umowa taka powinna mieć charakter ramowy (a nie odnosić do konkretnej usługi czy imprezy) i zawierać przede wszystkim: zakres świadczonych usług, czas, na jaki jest zawarta, oraz sposób rozliczeń.

Drugim elementem niezbędnym do określenia jest samo pojęcie „podróż służbowe”. W Ustawie to pojęcie nie zostało zdefiniowane. Najbezpieczniej zatem jest sięgnąć do przepisów Kodeksu Pracy, który mówi, że podróż służbowa pracownika to wyjazd, który spełnia łącznie 3 warunki:

  1. odbywany jest na polecenie pracodawcy;
    2. odbywany jest w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania;
    3. odbywany jest poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.

Jeśli więc zamówione przez firmę usługi turystyczne (transport, zakwaterowanie, wynajem aut i inne) w ramach podróży służbowych są wykonywane w ramach umowy generalnej, wówczas nie podlegają dalszym regulacjom Ustawy. Przede wszystkim nie ma obowiązku odprowadzania od tych podróży składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny i nie wymaga wpisu do Rejestru Organizatorów i Pośredników Turystyki.

Warto zadbać o zawarcie umowy generalnej z biurem na obsługę podróży służbowych, aby uniknąć przewidzianych w Ustawie konsekwencji. Zwłaszcza, że w ramach podróży służbowych zwykle zamawianych jest kilka usług na jeden wyjazd (np. przelot + hotel), co Ustawa definiuje już jako „powiązane usługi turystyczne”, które podlegają wszelkim ustawowym regulacjom.

Incentive travel w nowej Ustawie

Interpretacja przepisów Ustawy dotyczących organizacji wyjazdów motywacyjnych i integracyjnych nastręcza znacznie więcej problemów i jest to bardzo szeroko dyskutowany temat przez branżę MICE. W tym przypadku w zdecydowanej większości przepisy Ustawy mają już zastosowanie. Oznacza to m.in. że wyjazdy takie mogą być organizowane jedynie przez uprawnione do tego firmy (posiadające właściwy wpis do rejestru organizatorów turystyki, stosowne zabezpieczenia finansowe oraz odprowadzające składkę na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny). Taki wymóg jest podyktowany przede wszystkim zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników i zabezpieczeniem przed bankructwem organizatora. W przypadku incentive travel jest jednak znacznie więcej wariantów organizacji, a przez to znacznie więcej wątpliwości, dlatego ten temat zostawimy na osobne rozważania.

Kluczowy w nowej Ustawie jest fakt, że zastosowano w niej podejście przedmiotowe, czyli najważniejsze jest jaka usługa jest świadczona, a nie jak dotychczas – kto ją świadczy. W takim podejściu zakres obowiązywania Ustawy jest znacznie szerszy i dotyczy większej ilości podmiotów, które dotychczas nie musiały stosować przepisów Ustawy turystycznej, jak agencje eventowe czy portale internetowe. Teraz, jeśli takie firmy świadczą usługi określone w ustawie jako „usługi turystyczne”, „imprezy turystyczne” lub „usługi powiązane” powinny stosować przepisy Ustawy.  

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny.